Το αυχενικό σύνδρομο είναι ένα σύμπτωμα που η αιτιολογία του αφορά κυρίως την ινιο-αυχενική-ωμική περιοχή και δευτερευόντως άλλες περιοχές του σώματος, όπως το κεφάλι, την υπόλοιπη σπονδυλική στήλη, τον θώρακα και τα κάτω άκρα. Το αυχενικό σύνδρομο εμφανίζεται με την εκδήλωση ενός ή περισσοτέρων από τα παρακάτω συμπτώματα: πόνος (τοπικός ή/και αντανακλώμενος), μυϊκός σπασμός, ύπαρξη trigger points, κεφαλαλγία, αιμωδίες στα άνω άκρα, περιορισμός της κινητικότητας της κεφαλής, ζαλάδα-ίλιγγος, διαταραχές της συμπεριφοράς (άγχος, κατάθλιψη) (Κατραμπασάς 1997). Για την αντιμετώπιση του αυχενικού συνδρόμου είναι απαραίτητη πρωτίστως η λεπτομερής αξιολόγηση του ασθενούς, ώστε να γίνει συλλογή των γενικών και ειδικών στοιχείων, προκειμένου αυτά να χρησιμοποιηθούν όσο το δυνατόν καλύτερα για την οργάνωση και την εκτέλεση της θεραπείας (Magee 2008). Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του αυχενικού συνδρόμου είναι: ανάπαυση και ορθοτική στήριξη, φαρμακευτική αγωγή (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη) κι όσον αφορά τη φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση, οι μέθοδοι ποικίλουν, ανάλογα με την αιτία εμφάνισης των συμπτωμάτων: ειδικές τεχνικές κινητοποίησης (Manual Therapy), κινησιοθεραπεία (διατάσεις, ασκήσεις ενδυνάμωσης, κλπ), θεραπευτικές ασκήσεις, κινητοποίηση νευρικού ιστού, μάλαξη, ηλεκτροθεραπεία, θερμοθεραπεία (Κατραμπασάς 1997).
Αναφορες
1. Κατραμπασάς, Γ., (1997). Αυχενικό σύνδρομο. Αθήνα: Εκδόσεις Συμεών.
2. Magee, D., J., (2008). Orthopedic physical assessment. 5th ed. St Louis: Elsevier.
Οσφυαλγια
Η οσφυαλγία αποτελεί το πιο γνωστό μυοσκελετικό πρόβλημα. Μπορεί να ξεκινήσει αιφνίδια ή σταδιακά, να είναι αποτέλεσμα ενός μεγάλου τραυματισμού ή να αποτελεί συνέπεια πολλαπλών μικροτραυματισμών. Ο ρυθμός εμφάνισης της οσφυαλγίας στις βιομηχανοποιημένες χώρες είναι μεταξύ 58% και 70% του γενικού πληθυσμού κι ο ετήσιος ρυθμός εμφάνισης είναι από 15% μέχρι 37% (Dustine & Moore 2005). Ο πόνος που αφορά την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης μπορεί να οφείλεται σε αρθρικό, μυϊκό ή/και νευρογενές πρόβλημα, μπορεί να εμπλέκονται ένα ή περισσότερα σημεία και να διαρκεί από μέρες έως και μήνες (Billis et al 2007). Οι παράγοντες κινδύνου, που είναι υπεύθυνοι για την εμφάνιση της οσφυαλγίας, ποικίλουν και είναι οι εξής: το φύλο, η ηλικία, οι ανθρωπομετρικές παράμετροι, κληρονομικοί παράγοντες, καθημερινές δραστηριότητες, κακή στάση του σώματος, το κάπνισμα, πρώιμη εκφύλιση του μεσοσπονδύλιου δίσκου, μυϊκή αδυναμία κ.α. (Balague et al 1999). Για την αντιμετώπιση της οσφυαλγίας απαραίτητη πρωτίστως είναι η εφαρμογή εμπεριστατωμένης κλινικής εξέτασης, για τον καθορισμό της αιτίας του πόνου στην περιοχή της οσφύος, στη συνέχεια, συμβουλές στον ασθενή ώστε να χρησιμοποιήσουν τεχνικές αυτοθεραπείας, χρήση φαρμάκων για τη διαχείριση του πόνου και σύμφωνα με την αξιολόγηση και την κλινική εξέταση του ασθενούς, να του προσφέρεται ένα πρόγραμμα ασκήσεων και τεχνικές Manual Therapy (Savigny et al 2009).
Αναφορες
1. F., Balague, B., Troussier, J., J., Salminen, (1999). Non-specific low back pain in children and adolescents: risk factors. European Spine Journal, (8), p.429-438.
2. E., V., Billis, C., J., McCarthy, J., A., Oldham, (2007). Subclassification of low back pain: a cross-country comparison. European Spine Journal, (16), p.865-879.
3. Dustine, J., L., Moore, G., E., (2005). Ελληνική Έκδοση: Μπαλτόπουλος, Π., (2005). Άσκηση. Χρόνιες παθήσεις και αναπηρίες. Αθήνα: Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης.
4. P., Savigny, P., Watson, M., Underwood, (2009). Early management of persistent non-specific low back pain. Full guideline. London: Royal College of General Practitioners