Η χρόνια βρογχίτιδα αποτελεί ένα πνευμονικό νόσημα και χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των βρόγχων η οποία συνοδεύεται από επαναλαμβανόμενο βήχα και απόχρεμψη, δύσπνοια και συριγμό. Η εμφάνιση της χρόνιας βρογχίτιδας οφείλεται σε λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, στη ρύπανση της ατμόσφαιρας και στο κάπνισμα. Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 1000 άτομα στην οποία συμμετείχαν και τα δύο φύλα από όλον τον κόσμο, η χρόνια βρογχίτιδα εμφανίζεται κι αποτελεί αιτία θανάτου κυρίως σε άνδρες ηλικίας από 55 έως 65 ετών. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση αντιβιοτικών, βρογχοδιασταλτικών, βλεννολυτικών ή και κορτικοστεροειδών φαρμάκων (Ball 1995). Όσον αφορά τη φυσικοθεραπεία, εφαρμόζονται τεχνικές βρογχικής παροχέτευσης, άσκηση της διαφραγματικής αναπνοής και οξυγονοθεραπεία (Bellone et al 2000).
Αναφορες
1. P., Ball, (1995). Epidemiology and Treatment of Chronic Bronchitis and Its Exacerbations. Chest, 108,p.43-52.
2. A., Bellone, R., Lascioli, S., Raschi, L., Guzzi, R., Adone, (2000). Chest physical therapy in patients with acute exacerbation of chronic bronchitis: Effectiveness of three methods. Americal Congress of Rehabilitation Medicine, (8), p.558-560.
Βρογχικο ασθμα
Το βρογχικό άσθμα είναι μία πνευμονική πάθηση που χαρακτηρίζεται από ερεθιστικότητα του βρογχικού δένδρου από διάφορες αιτίες. Το άσθμα εμφανίζεται συνήθως στην παιδική ηλικία. Στο άτομο που πάσχει από βρογχικό άσθμα, η άσκηση όχι μόνο περιορίζεται λόγω της πάθησης, αλλά μπορεί να δράσει κι ως ερέθισμα το οποίο να προκαλέσει έξαρση της πάθησης. Ο πληθυσμός που πάσχει από άσθμα διακρίνεται, σε σχέση με την άσκηση, σε τρεις κατηγορίες: α) άσθμα προκαλούμενο από άσκηση, χωρίς άλλο σύμπτωμα, β) ήπιο άσθμα, όπου το υπομέγιστο της άσκησης δεν περιορίζεται από τον αναπνευστικό περιορισμό και γ) μέτριο-σοβαρό άσθμα, όπου το υπομέγιστο της άσκησης αναστέλλεται από τον αναπνευστικό περιορισμό. Η θεραπεία του άσθματος περιλαμβάνει τη χορήγηση φαρμάκων, που χρησιμοποιούνται με στόχο τη βελτίωση της δυνατότητας της άσκησης μέσω της βρογχοδιαστολής, την αποσυμφόρηση της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας και τη μείωση των ψυχοτρόπων δράσεων. Οι στόχοι της φυσικοθεραπευτικής παρέμβασης είναι η βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής αντοχής με αερόβια άσκηση, ασκήσεις αναπνοής, ασκήσεις και θέσεις χαλάρωσης και αύξηση μυϊκής δύναμης κι αντοχής (Dustine & Moore 2005).
Αναφορες
1. Dustine, J., L., Moore, G., E., (2005). Ελληνική Έκδοση: Μπαλτόπουλος, Π., (2005). Άσκηση. Χρόνιες παθήσεις και αναπηρίες. Αθήνα: Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης.