Ο τραυματισμός του πετάλου των στροφέων ξεκινά με την προστριβή του τένοντα, η οποία λόγω της επαναλαμβανόμενης συμπίεσης οδηγεί σε ερεθισμό, φλεγμονή κι ίνωση του τένοντα του πετάλου των στροφέων. Οι αθλητές, με κινήσεις πάνω από το επίπεδο της κεφαλής του βραχιονίου, αποτελούν μία ξεχωριστή ομάδα ασθενών εξαιτίας της επιταχυνόμενης επαναλαμβανόμενης φόρτισης που ασκείται στην άρθρωση του ώμου. Η αιτιοπαθογένεια της τενοντίτιδας στο πέταλο των στροφέων είναι η επαναλαμβανόμενη τάση ή η συμπίεση του τένοντα. Ο μηχανισμός κάκωσης για την εν λόγω πάθηση, διακρίνεται σε 5 κατηγορίες: α) πρωτογενής συμπιεστική βλάβη, β) δευτερογενής συμπιεστική βλάβη, γ) πρωτογενής εφελκυστική υπερφόρτιση, δ) δευτερογενής εφελκυστική υπερφόρτιση και ε) μακροτραυματική βλάβη. Οι στόχοι της φυσικοθεραπευτικής παρέμβασης εξαρτώνται από τον μηχανισμό κάκωσης και την αιτία της βλάβης. Εάν με την συντηρητική αποκατάσταση δεν επιτευχθεί μείωση του πόνου στον αθλητή, τότε απαραίτητο είναι το χειρουργείο. Οι στόχοι της μετεγχειρητικής αποκατάστασης είναι οι ίδιοι με αυτούς της συντηρητικής (Prentice 2004).
Αναφορες
1. Prentice, W., E., (2004). Ελληνική Έκδοση: Αθανασόπουλος, Σ., Κατσουλάκης, Κ., (2007). Τεχνικές αποκατάστασης αθλητικών κακώσεων. Αθήνα: Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου.
Κακωση εσω πλαγιου
Το μεγαλύτερο ποσοστό των συνδεσμικών κακώσεων στην άρθρωση του γόνατος αφορούν τον έσω πλάγιο σύνδεσμο. Η κάκωση του έσω πλάγιου συνδέσμου στο γόνατο κατηγοριοποιείται σε 1ου, 2ου και 3ου βαθμού ανάλογα με τη χαλαρότητα της άρθρωσης. Ο μηχανισμός κάκωσης του έσω πλαγίου συνδέσμου είναι εφαρμογή μεγάλης δύναμης βλαισότητας στην έξω πλευρά του γόνατος, με το κάτω άκρο «κολλημένο» στο έδαφος. Η διάγνωση της εν λόγω κάκωσης πραγματοποιείται με τη φυσική εξέταση και συνήθως η μαγνητική τομογραφία δεν είναι απαραίτητη. Τα συμπτώματα είναι πόνος, μειωμένη λειτουργική κινητικότητα της άρθρωσης, οίδημα κι ανάλογα με τον βαθμό της κάκωσης υπάρχει καθόλου, μέτρια ή πλήρης αστάθεια της άρθρωσης. Οι στόχοι της φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης είναι η ελάττωση του πόνου, η απορρόφηση του οιδήματος, η αύξηση του εύρους τροχιάς της άρθρωσης, η αύξηση της δύναμης και της ελαστικότητας των μαλακών μορίων, η βελτίωση της ιδιοδεκτικότητας κι η επάνοδος στις λειτουργικές δραστηριότητες (Prentice 2004).
Αναφορες
1. Prentice, W., E., (2004). Ελληνική Έκδοση: Αθανασόπουλος, Σ., Κατσουλάκης, Κ., (2007). Τεχνικές αποκατάστασης αθλητικών κακώσεων. Αθήνα: Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου.